Stanowisko Rady
Co Rada zmieniła we wniosku w sprawie European Business Wallet
Tekst Rady
Komunikat prasowy Rady odsyła w sprawie podejścia ogólnego do dokumentu Rady ST 7659/26, noty prezydencji cypryjskiej dla Komitetu Stałych Przedstawicieli z 22 maja 2026 r. Jej załącznik zawiera całe rozporządzenie, przy czym uzupełnienia wniosku Komisji wyróżniono pogrubieniem, a skreślenia przekreśleniem.[6][13]
Poniższa tabela obejmuje zmiany merytoryczne. Pomija zmiany redakcyjne, które prezydencja również wprowadziła, takie jak dopracowane sformułowania i zmienione odesłania, i nie obejmuje motywów ani załącznika.[13]
Podsumowanie samej Rady
W komunikacie prasowym Rada wskazała pięć zmian:
- Interoperacyjność: portfele powinny uzupełniać, a nie zastępować istniejące krajowe systemy wymiany między przedsiębiorstwami oraz między przedsiębiorstwami a administracją.[6]
- Równoważność: czynności dokonywane za pośrednictwem portfela zachowują równoważność prawną z formą papierową, ale krajowe wymogi administracyjne i proceduralne nadal mają zastosowanie.[6]
- Pełnomocnictwa: system upoważnień nie ma wpływać na pełnomocnictwa ani umocowania prawne wynikające z prawa krajowego lub unijnego.[6]
- Dostawcy: wyższy próg dla zostania dostawcą portfela, akty wykonawcze dotyczące dokumentów, które muszą złożyć wnioskodawcy, oraz silniejsza rola krajowych organów nadzorczych, gdy dostawca systemowo nie przestrzega przepisów.[6]
- Terminy: do 60 dni zamiast 30 na rozpatrzenie przez organy nadzorcze wniosku dostawcy, a także pogrupowane i uproszczone terminy.[6]
Zakres stosowania i skutek prawny
| Artykuł | Wniosek Komisji | Podejście ogólne Rady |
|---|---|---|
| Artykuł 2 Zakres stosowania | Rozporządzenie nie naruszałoby systemów wymiany dokumentów i danych między właściwymi organami, które nakazuje prawo Unii.[1] | Nie naruszałoby również systemów nakazanych przez prawo krajowe i pozostawałoby bez uszczerbku dla działań państw członkowskich w zakresie porządku publicznego, bezpieczeństwa publicznego i obronności.[13] |
| Artykuł 3 Definicje | Właściciele portfeli udzielaliby "mandatów" "upoważnionym przedstawicielom". Podmiotem gospodarczym byłaby każda osoba fizyczna lub prawna, lub grupa takich osób, działająca w charakterze handlowym lub zawodowym.[1] | Mandaty i upoważnionych przedstawicieli zastępują "upoważnienia", których właściciel udziela użytkownikom portfela do wykonywania określonych czynności w wyznaczonym portfelu. Definicja podmiotu gospodarczego wymieniałaby spółki kapitałowe, spółki osobowe, fundacje, stowarzyszenia, jednoosobowych przedsiębiorców i osoby samozatrudnione.[13] |
| Artykuł 4 Zasada równoważności | Czynność dokonana za pomocą którejkolwiek z podstawowych funkcji, o których mowa w art. 5 ust. 1, miałaby taki sam skutek prawny jak ta sama czynność dokonana osobiście, w formie papierowej lub za pomocą innych zgodnych środków.[1] | Równoważność dotyczyłaby kwalifikowanych usług zaufania wchodzących w skład tych funkcji i obejmowałaby również upoważnionych użytkowników portfela. Nowy ustęp utrzymuje zastosowanie istniejących wymogów unijnych lub krajowych dotyczących formatów elektronicznych w procedurach administracyjnych.[13] |
Co robiłby portfel
| Artykuł | Wniosek Komisji | Podejście ogólne Rady |
|---|---|---|
| Artykuł 5 Podstawowe funkcje | Właściciele mogliby upoważnić kilku użytkowników do obsługi swojego portfela, zarządzać tymi upoważnieniami i je odwoływać, a także eksportować swoje dane.[1] | Upoważnienia, w tym powiązane z rolami, pozostawałyby bez uszczerbku dla pełnomocnictw i umocowań prawnych. Właściciele mogliby również importować swoje dane, aby móc przechodzić między dostawcami portfeli.[13] |
| Artykuł 6 Cechy techniczne | Właściciel byłby wdrażany zdalnie za pośrednictwem upoważnionego przedstawiciela korzystającego z identyfikacji elektronicznej o poziomie zaufania "średni" lub "wysoki".[1] | Wdrażanie odbywałoby się za pośrednictwem przedstawiciela prawnego lub innej osoby prawnie umocowanej do jego przeprowadzenia, z identyfikacją elektroniczną o poziomie zaufania "wysoki". Dostawcy musieliby również zapewniać podmiotom sektora publicznego, które nie posiadają portfela, niepowtarzalny adres cyfrowy jako samodzielną usługę oraz udostępniać portfele osobom z niepełnosprawnościami.[13] |
Kto mógłby dostarczać portfele
| Artykuł | Wniosek Komisji | Podejście ogólne Rady |
|---|---|---|
| Artykuł 7 Wymogi dotyczące dostawców | Dostawcy musieliby spełniać wymogi art. 19a rozporządzenia eIDAS, z wyjątkiem kwalifikowanych dostawców usług zaufania, którzy byliby z nich zwolnieni.[1] | Zwolnienie dla kwalifikowanych dostawców usług zaufania zostaje skreślone. W ciągu ośmiu miesięcy od wejścia w życie Komisja przyjęłaby akt wykonawczy określający, jak oceniać, czy dostawca stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa Unii, w tym poprzez kontrolę ze strony państwa trzeciego. Dostawcy prowadziliby aktualną ocenę ryzyka i aktualizowali swoją samoocenę co 24 miesiące lub wcześniej, po poważnym incydencie lub istotnej zmianie.[13] |
| Artykuł 11 Uzyskanie statusu dostawcy | Przyszły dostawca dokonywałby zgłoszenia do swojego organu nadzorczego wraz z deklaracją zgodności. Organ miałby 30 dni na rozpatrzenie; w braku merytorycznej odpowiedzi w tym terminie zgłoszenie uznawano by za kompletne. Kwalifikowani dostawcy usług zaufania byliby zwolnieni z tej oceny.[1] | Zgłoszenie staje się wnioskiem o udzielenie zezwolenia, popartym sprawozdaniem z samooceny i oceną ryzyka; można by ponownie wykorzystać istniejące sprawozdania z oceny zgodności sporządzone na podstawie eIDAS. Termin na rozpatrzenie wynosiłby 60 dni, a milczenie organu nie oznaczałoby już zgody: organ musiałby wyjaśnić opóźnienie i zakończyć ocenę w ciągu najwyżej 20 kolejnych dni. Szybka ścieżka dla kwalifikowanych dostawców usług zaufania zostaje skreślona.[13] |
| Artykuł 12 Wykaz dostawców | Organy nadzorcze zgłaszałyby Komisji zmiany w ciągu 24 godzin.[1] | W ciągu 3 dni roboczych. Komisja dodawałaby dostawcę, który uzyskał zezwolenie, do swojego wykazu lub usuwała z niego dostawcę niespełniającego wymogów w ciągu dwóch dni roboczych.[13] |
Identyfikacja i Europejski katalog cyfrowy
| Artykuł | Wniosek Komisji | Podejście ogólne Rady |
|---|---|---|
| Artykuł 8 Dane identyfikacyjne właściciela | Komisja mogłaby przyjąć akty wykonawcze określające wymogi dotyczące danych identyfikacyjnych właściciela, ale nie byłaby do tego zobowiązana.[1] | Komisja musiałaby je przyjąć w ciągu roku od wejścia w życie. Państwa członkowskie mogłyby również zgłosić platformę pośredniczącą działającą w imieniu ich autentycznych źródeł.[13] |
| Artykuł 9 Niepowtarzalne identyfikatory | Właściciel bez europejskiego unikatowego identyfikatora otrzymywałby niepowtarzalny identyfikator utworzony na podstawie aktu wykonawczego.[1] | Taki identyfikator byłby tworzony na wniosek lub w chwili udostępnienia właścicielowi portfela.[13] |
| Artykuł 10 Europejski katalog cyfrowy | Dostęp do katalogu mieliby wyłącznie właściciele portfeli, ich upoważnieni przedstawiciele i dostawcy portfeli. Dostawcy przekazywaliby zmiany w ciągu jednego dnia roboczego.[1] | Określa minimalny zakres wpisów (oficjalna nazwa, niepowtarzalny identyfikator, adres cyfrowy, państwo siedziby), dodaje podmioty sektora publicznego, które nie posiadają portfela, otwiera dostęp dla organów państw członkowskich i zobowiązuje dostawców do sprawdzania informacji o właścicielach co najmniej co 72 godziny.[13] |
Nadzór i kary
| Artykuł | Wniosek Komisji | Podejście ogólne Rady |
|---|---|---|
| Artykuł 13 Nadzór | Organy nadzorcze wyznaczone już na podstawie eIDAS nadzorowałyby dostawców portfeli i mogłyby usuwać z wykazu tych, którzy nie spełniają wymogów. Gdyby organ krajowy nie podjął działań, Komisja mogłaby przyjąć akty wykonawcze ze środkami naprawczymi, w tym z tymczasowym zawieszeniem.[1] | Każde państwo członkowskie wyznaczałoby właściwy organ, nowy lub istniejący, albo, w drodze porozumienia, organ w innym państwie członkowskim. Organy nadzorcze powiadamiałyby Komisję o niezgodności, zamiast samodzielnie usuwać dostawców. Komisja mogłaby interweniować wyłącznie w przypadku systematycznej niezgodności, wspólnie z organem nadzorczym, i tymczasowo zawiesić dostawcę w drodze decyzji po umożliwieniu mu usunięcia uchybień. Państwa członkowskie mogłyby zdecydować, czy administracyjne kary pieniężne mają zastosowanie do krajowych organów publicznych; górny pułap 2% całkowitego rocznego światowego obrotu pozostaje bez zmian.[13] |
| Artykuł 15 Nadzór nad podmiotami unijnymi | Komisja nadzorowałaby każdy podmiot unijny, który dostarcza portfele.[1] | Komisja nadzorowałaby podmioty unijne inne niż instytucje Unii, działając w pełni niezależnie.[13] |
Podmioty sektora publicznego
| Artykuł | Wniosek Komisji | Podejście ogólne Rady |
|---|---|---|
| Artykuł 16 Obowiązki podmiotów sektora publicznego | 24 miesiące po wejściu w życie podmioty sektora publicznego musiałyby umożliwić przedsiębiorstwom identyfikację, podpisywanie lub pieczętowanie, składanie dokumentów oraz wysyłanie lub odbieranie powiadomień za pomocą portfela. W przypadku dokumentów i powiadomień potrzebowałyby własnego portfela, z kwalifikowaną usługą rejestrowanego doręczenia elektronicznego. Istniejące rozwiązania alternatywne mogłyby go zastępować do 36 miesięcy po wejściu w życie.[1] | Sztywny termin, wymóg posiadania portfela i odstępstwo zostają skreślone. Państwa członkowskie podejmowałyby odpowiednie środki organizacyjne i techniczne, a obowiązek miałby zastosowanie dwa lata po rozpoczęciu stosowania ostatnich aktów wykonawczych (zob. art. 22).[13] |
Państwa trzecie
| Artykuł | Wniosek Komisji | Podejście ogólne Rady |
|---|---|---|
| Artykuł 17 Portfele z państw trzecich | Komisja mogłaby, po przeprowadzeniu oceny, uznać portfele lub ramy z państw trzecich za równoważne, jeśli są interoperacyjne z ramami zaufania eIDAS.[1] | Musiałyby one również zapewniać równoważny poziom bezpieczeństwa, a ocena musiałaby uwzględniać co najmniej ochronę danych, cyberbezpieczeństwo i niezależność od kontroli rządów wysokiego ryzyka.[13] |
| Artykuł 18 Przedsiębiorstwa spoza Unii | Państwa członkowskie współpracowałyby, tak aby żadne przedsiębiorstwo mające siedzibę poza Unią nie otrzymało więcej niż jednego zestawu danych identyfikacyjnych.[1] | Robiłyby to krajowe organy nadzorcze, które mogłyby w tym celu korzystać z Europejskiego katalogu cyfrowego. Tożsamość przedstawiciela przeprowadzającego wdrożenie również podlegałaby weryfikacji.[13] |
Przegląd i harmonogram
| Artykuł | Wniosek Komisji | Podejście ogólne Rady |
|---|---|---|
| Artykuł 21 Ocena i przegląd | Komisja przedstawiłaby sprawozdanie z funkcjonowania Rozporządzenia trzy lata po jego wejściu w życie.[1] | Pięć lat po wejściu w życie, a sprawozdanie obejmowałoby oszczędności czasu i kosztów, o ile dane są dostępne, stopień upowszechnienia oraz szczegółową ocenę wpływu na mikroprzedsiębiorstwa oraz małe i średnie przedsiębiorstwa.[13] |
| Artykuł 22 Wejście w życie i rozpoczęcie stosowania | Rozporządzenie byłoby stosowane rok po wejściu w życie.[1] | Niektóre przepisy, w tym dotyczące aktów wykonawczych i nadzoru, byłyby stosowane od wejścia w życie, większa część Rozporządzenia rok po rozpoczęciu stosowania ostatniego z wymienionych aktów wykonawczych, a art. 16 dwa lata później. Większość aktów wykonawczych miałaby zostać przyjęta w ciągu roku od wejścia w życie. Żadna z tych dat nie jest znana, ponieważ Rozporządzenie nie zostało przyjęte.[13] |
A co z Parlamentem Europejskim?
Parlament nie przyjął jeszcze swojego stanowiska. Jego wiodąca komisja, ITRE, zagłosowała 10 września 2026 r. za przyjęciem sprawozdania i rozpoczęciem negocjacji międzyinstytucjonalnych, a sprawozdanie (A10-0240/2026) zostało złożone na posiedzenie plenarne 23 września 2026 r. Rejestr procedury Parlamentu wskazuje, że dokument oczekuje na stanowisko Parlamentu w pierwszym czytaniu.[4]
Ta strona porównuje wyłącznie tekst Rady. Zmiany Parlamentu zostałyby dodane obok, gdy Parlament przyjmie swoje stanowisko. Zobacz, na jakim etapie jest dokument
Obsługiwane przez CredencoZobacz wszystkie źródła cytowane na tej stronie →